Το όνειρο που είδα χθες το βράδυ

Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

Νοσοκομεία

Λευκά εξωτερικά και μαύρα μέσα ……

Κτήρια γεμάτα πόνο, ιστορίες, αναμνήσεις ….

Κόσμος πηγαίνει έρχεται η διάδρομοι γεμάτοι ,
Άτομα που δεν μένουν ποτέ σε ένα σημείο τους βλέπεις όλη την ώρα πάνω κάτω
Λες και από κάτι προσπαθούν να ξεφύγουν .
Θα τους χαρακτήριζα σαν φιγούρες που μετά βίας βλέπεις το πρόσωπο τους

Βλέμματα κενά που ψάχνουν στο κενό από κάπου να πιαστούν από κάπου να στηριχτούν .
Αν τους στερήσεις την ελπίδα είναι σαν να τους τα παίρνεις όλα …..
Τους μιλάς μα δεν σε καταλαβαίνουν το μυαλό τους δεν είναι εκεί
ταξιδεύει μέχρι το δωμάτιο που είναι ο δικός τους άνθρωπος  …
πολλές φορές σου απαντούν με νεύματα που να βρεθεί το κουράγιο
να σου μιλήσουν …..
Κάθισα να πιω ένα καφέ , γύρω υπήρχε άγνωστος κόσμος καθισμένος στα τραπέζια , την μονή φασαρία που άκουγες ήταν από την μηχανή του καφέ και από μια παρέα ειδικευομένων ιατρών που λέγανε για τα χθεσινοβραδινά τους κατορθώματα  …..

Άνθρωποι μοναχοί , τρομαγμένοι …….
Απόμακροι και μονοί πολλές φορές , παρέα με ένα καφέ και ένα τσιγάρο τους βλέπεις να μονολογούν διπλά από κάποιο παράθυρο ……..
Ευάλωτοι και συνάμα δυνατοί άνθρωποι που μένουν στο  «πόστο» τους για όσες ώρες χρειαστεί .

Υ.Γ Αφορμή της ανάρτησης ήταν μια πρόσφατη επίσκεψη που είχα στο νοσοκομείο (σαν
Επισκέπτης).

3 σχόλια:

Lilium είπε...

Καλημέρα,
χτύπησες πολύ ευαίσθητο σημείο με αυτή σου την ανάρτηση....
όσον αφορά τα νοσοκομεία, δυστυχώς στην Ελλάδα έτσι είναι και έτσι θα είναι, και μη χειρότερα να λέμε!

Despina είπε...

εικόνες που αυξάνουν τον πόνο μας!
Δυστυχώς αυτή είναι μικρογραφίαη της Ελλάδας μας!
καλησπέρα!

Το όνειρο που είδα χθες το βράδυ είπε...

Καλησπέρα
Πραγματικά αυτή είναι η κατάσταση που επικρατεί στην Ελλαδίτσα μας